Gisterenochtend waren we (Harry en ik) in een klein dorp genaamd Eemdijk, in de provincie Utrecht.
Daar was een grote groep Velduilen aanwezig.
Ik schat wel meer dan twaalf, maar ik heb ze niet geteld. Een exacte telling lukt ook niet, omdat sommigen zich verbergen achter takken of laag in het hoge gras zitten. Ik had geen verrekijker bij me; ik kon niet nog meer spullen meenemen. Twee camera’s met lenzen is al zwaar genoeg om mee rond te sjouwen.
De hele dag stonden we te turen naar Velduilen. Ik stond te mopperen dat één van mijn camera’s niet snel kon scherpstellen op de uil, maar wél op de achtergrond, zoals bomen en/of huizen. Soms moest ik ook veel moeite doen om een vliegende Velduil in het vizier te krijgen. Tja, dat is het nadeel van een lens met een sterke vergroting. Ondanks de vele onscherpe platen heb ik toch een aantal mooie, geslaagde foto’s kunnen maken. Ik gok dat ik zo’n 100 à 200 foto’s heb gemaakt, waarvan er uiteindelijk tien echt geslaagd zijn.
Maar ik had een mooie troef in mijn pocket: een reserve 100–400mm-lens bij me. Een compacte, lichtgewicht lens is ideaal voor het vastleggen van vliegende vogels. Zo vergrootte ik mijn kansen op geslaagde foto’s (+10 extra).
Het was een leuke ervaring om zoveel uilen bij elkaar te zien in zo’n klein gebied. Dit deed me denken aan het verleden, toen ik vlak bij de Zevenhuizerplas ook zo’n grote groep Velduilen zag, niet zo groot als nu in Eemdijk; waarschijnlijk rond de zes exemplaren.
Niet alleen velduilen, maar ik nam daar ook veel roofvogels waar:
4× Torenvalk [Falco tinnunculus], 1× Blauwe kiekendief [Circus cyaneus], 3× Zeearend [Haliaeetus albicilla], 1× Buizerd [Buteo buteo] en 1× Sperwer [Accipiter nisus]- laag vliegend, in een paar seconden als een flits voorbij.
We stonden er de hele dag; gelukkig was het heerlijk zonnig weer met een winters karakter, dus niet te koud.
Daar was een grote groep Velduilen aanwezig.
Ik schat wel meer dan twaalf, maar ik heb ze niet geteld. Een exacte telling lukt ook niet, omdat sommigen zich verbergen achter takken of laag in het hoge gras zitten. Ik had geen verrekijker bij me; ik kon niet nog meer spullen meenemen. Twee camera’s met lenzen is al zwaar genoeg om mee rond te sjouwen.
De hele dag stonden we te turen naar Velduilen. Ik stond te mopperen dat één van mijn camera’s niet snel kon scherpstellen op de uil, maar wél op de achtergrond, zoals bomen en/of huizen. Soms moest ik ook veel moeite doen om een vliegende Velduil in het vizier te krijgen. Tja, dat is het nadeel van een lens met een sterke vergroting. Ondanks de vele onscherpe platen heb ik toch een aantal mooie, geslaagde foto’s kunnen maken. Ik gok dat ik zo’n 100 à 200 foto’s heb gemaakt, waarvan er uiteindelijk tien echt geslaagd zijn.
Maar ik had een mooie troef in mijn pocket: een reserve 100–400mm-lens bij me. Een compacte, lichtgewicht lens is ideaal voor het vastleggen van vliegende vogels. Zo vergrootte ik mijn kansen op geslaagde foto’s (+10 extra).
Het was een leuke ervaring om zoveel uilen bij elkaar te zien in zo’n klein gebied. Dit deed me denken aan het verleden, toen ik vlak bij de Zevenhuizerplas ook zo’n grote groep Velduilen zag, niet zo groot als nu in Eemdijk; waarschijnlijk rond de zes exemplaren.
Niet alleen velduilen, maar ik nam daar ook veel roofvogels waar:
4× Torenvalk [Falco tinnunculus], 1× Blauwe kiekendief [Circus cyaneus], 3× Zeearend [Haliaeetus albicilla], 1× Buizerd [Buteo buteo] en 1× Sperwer [Accipiter nisus]- laag vliegend, in een paar seconden als een flits voorbij.
We stonden er de hele dag; gelukkig was het heerlijk zonnig weer met een winters karakter, dus niet te koud.
Reacties
Laat een reactie achter
Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.