Op 7 februari 2012 was het extreem koud buiten; de temperatuur lag ver onder nul. Terwijl ik naar huis liep, kwam ik mijn buurman Willem tegen. Hij vertelde dat er een Waterral [Rallus aquaticus] was gezien. Hij had de tip van iemand anders gekregen.
De plek was langs het A4-tracé, vlak bij de aanleg van de nieuwe snelweg. Willem wilde er direct naartoe en vroeg of ik op de fiets met hem meeging. Ik reageerde verbaasd: "Huh, dat is wel een heel vreemde plek! Een piepklein wakje, nauwelijks riet als beschutting... dat is toch helemaal geen geschikt leefgebied voor een Waterral?" Ik vroeg hem dan ook lachend: "Je maakt toch geen grapje, hè?"
Toen we bij het wak aankwamen, zagen we in eerste instantie helemaal niets. Ik dacht bij mezelf: "Zie je wel, die tipgever heeft ons vast voor de gek gehouden." Maar enkele minuten later zagen we iets bewegen in het riet een stukje verderop. En ja hoor, daar kwam de Waterral tevoorschijn, behoedzaam richting het open water.
Ik was met stomheid geslagen. Het was een geweldige waarneming! Ik had de soort wel vaker gezien, maar nog nooit van zo dichtbij en het was me nooit gelukt om er goede foto's van te maken. Met mijn compacte Fuji-camera (maximaal 300mm zoom) heb ik toen direct een reeks prachtige platen kunnen schieten.
We konden echter niet heel lang blijven hangen. Ik weet nog goed dat we ondanks onze dikke, warme kleding, mutsen en handschoenen enorm last kregen van de snijdende kou. Op een gegeven moment kon ik mijn vingers bijna niet meer bewegen om de ontspanknop in te drukken. Na nog geen uurtje gaven we het op en gingen we met een zeer tevreden gevoel naar huis.
Ik was ontzettend blij en heb Willem uitgebreid bedankt. Ondanks de extreme kou was dit voor mij een onvergetelijke ervaring!
De plek was langs het A4-tracé, vlak bij de aanleg van de nieuwe snelweg. Willem wilde er direct naartoe en vroeg of ik op de fiets met hem meeging. Ik reageerde verbaasd: "Huh, dat is wel een heel vreemde plek! Een piepklein wakje, nauwelijks riet als beschutting... dat is toch helemaal geen geschikt leefgebied voor een Waterral?" Ik vroeg hem dan ook lachend: "Je maakt toch geen grapje, hè?"
Toen we bij het wak aankwamen, zagen we in eerste instantie helemaal niets. Ik dacht bij mezelf: "Zie je wel, die tipgever heeft ons vast voor de gek gehouden." Maar enkele minuten later zagen we iets bewegen in het riet een stukje verderop. En ja hoor, daar kwam de Waterral tevoorschijn, behoedzaam richting het open water.
Ik was met stomheid geslagen. Het was een geweldige waarneming! Ik had de soort wel vaker gezien, maar nog nooit van zo dichtbij en het was me nooit gelukt om er goede foto's van te maken. Met mijn compacte Fuji-camera (maximaal 300mm zoom) heb ik toen direct een reeks prachtige platen kunnen schieten.
We konden echter niet heel lang blijven hangen. Ik weet nog goed dat we ondanks onze dikke, warme kleding, mutsen en handschoenen enorm last kregen van de snijdende kou. Op een gegeven moment kon ik mijn vingers bijna niet meer bewegen om de ontspanknop in te drukken. Na nog geen uurtje gaven we het op en gingen we met een zeer tevreden gevoel naar huis.
Ik was ontzettend blij en heb Willem uitgebreid bedankt. Ondanks de extreme kou was dit voor mij een onvergetelijke ervaring!
Reacties
Er zijn nog geen reacties geplaatst.
Laat een reactie achter
Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.